bogata przeszłość historyczna

Teren Alzacji i Lotaryngii był jednostką terytorialną stworzoną przez Cesarstwo Niemieckie w 1871 roku w konsekwencji aneksji większej części Alzacji oraz części Lotaryngii podczas wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871. Część Alzacji znajdowała się między zachodnim brzegiem Renu (w dolinie Renu) a wschodnią częścią masywu Wogezów. Teren Lotaryngii rozciągał się od północnej części doliny Mozeli do północnego masywu Wogezów.

Region ten został włączony do Francji w 921 roku, później stał się częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Był stopniowo przyłączany do Królestwa Francji po Pokoju Westfalskim w 1648 roku. Po wojnie francusko-pruskiej 1870-1871, na mocy pokoju frankfurckiego Alzację i Lotaryngię znalazły się pod kontrolą nowo stworzonego w 1871 roku Cesarstwa Niemieckiego. Po krótkim okresie niepodległości, terytorium to wróciło do Francji w 1919 roku po traktacie wersalskim. W 1940 roku Alzacja i Lotaryngia zostały włączone do Nazistowskich Niemiec, lecz wróciły do Francji w 1945 pod koniec II Wojny Światowej.

Bogata historia Nancy jest blisko związana z historią Lotaryngii, jest naznaczona nie tylko przez  bitwy oraz spory terytorialne, lecz także przez okresy rozkwitu w dziedzinie kultury i sztuki.

Położenie Nancy w centrum Europy wpłynęło na jego historię. W XII wieku Nancy zostało stolicą Księstwa Lotaryngii. Po doszczętnymzniszczeniu przez cesarza Fryderyka II w XIII wieku, miasto zostało całkowicie odbudowane z kamienia, a w kolejnych stuleciach wciąż się rozwijało.

Walki między Armaniakami a Burgundczykami wstrząsnęły regionem, lecz René II, Książę Lotaryngii położył kres tej wojnie domowej zabijając Karola Śmiałego, Księcia Burgundii, podczas bitwy pod Nancy w 1477 roku.

Historia Nancy zawsze była związana z doskonałą architekturą oraz sztuką: XVI-wieczna rozbudowa stała się impulsem do narodzin nowego miasta, połączonego ze starym miastem siecią prostopadłych ulic. Sztuka rozkwitała dzięki obecności wybitnych artystów takich jak Jacques Callot, Claude Deruet, Jacques de Bellange, Georges de la Tour, a Lotaryngia była z czasem uważana za jeden z najbogatszych i najwspanialszych dworów Europy.

W 1737 roku, Stanisław Leszczyński, były Król Polski, został Księciem Lotaryngii i wprowadził Nancy w epokę Oświecenia. Nakazał budowę wspaniałych placów, które stworzył architekt Emmanuel Héré między 1752 a 1756 rokiem. Ten zespół architektoniczny, którego niektóre elementy są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, stanowi dziś wizytówkę miasta. Składa się z trzech placów: Placu Stanisława (uważanego za jeden z najpiękniejszych placów Europy, z cudownymi, złoconymi ogrodzeniami z kutego żelaza projektu Jeana Lamoura), „Place de la Carrière" oraz „Place d'Alliance".

Wraz ze śmiercią Księcia Stanisława w 1766 roku, księstwo stało się prowincją francuską. W 1831 roku, imponujący pomnik Stanisława został wzniesiony w centrum placu, który nosi jego imię.

Dopiero po 1871 roku Nancy zaczęło ponownie się rozwijać skrzydła. Znane z dawnego dworu królewskiego, rozbudowuje centrum ekonomiczne oraz przemysłowe, a w 1909 roku miała tu miejsce Międzynarodowa Wystawa Wschodniej Francji.

Około 1900 roku, narodziła się École de Nancy, która stanie się wizytówką Art Nouveau. Awangardowe prace artystów z École de Nancy, takich jak: Emile Gallé, Antonin Daum, Louis Majorelle, Victor Prouvé oraz Eugène Vallin wciąż stanowią  inspirację dla  współczesnej sztuki.

W czasie Pierwszej Wojny Światowej Nancy zostało ciężko zbombardowane i poniosło wielkie szkody materialne. Z kolei podczas Drugiej Wojny Światowej miasto było pod okupacją  nazistów aż do wyzwolenia przez Amerykanów we wrześniu 1944 roku.